W tradycyjnym podejściu jakie opisywałem (tu, tu, i tu) mógłbyś tworzyć wiele niezależnych kluczy prywatnych, każdy generowany osobno i losowo. Problem z takim modelem polega na tym, że każdy klucz trzeba osobno zapisać, zabezpieczyć - później odczytać i odzyskać - co szybko staje się niepraktyczne. Poprzednie przykłady opierały się na zarządzaniu jednym kluczem prywatnym/jednym adresem; wysyłaliśmy transakcję a reszta wracała dokładnie na ten sam adres. Teraz podejdźmy do tego tak jak pisał o tym sam Satoshi Nakamoto – jedna transakcja, jeden adres = większa prywatność. Nowoczesne portfele kryptowalutowe nie generują pojedynczych losowych kluczy prywatnych. Zamiast tego używają struktury deterministycznej, która pozwala z jednego „sekretu głównego” odtworzyć nieskończoną liczbę adresów. Ten model nazywa się HD wallet (Hierarchical Deterministic Wallet) . Na początku zaczniemy od entropii czyli czystych, losowych bitów. Następnie ta entropia będzie przekształcona w tzw....

Szyfrowanie, szyfrowanie Bitcoin kojarzy się większości osób z przelewaniem.. bitcoina. Wysyłasz transakcję, ktoś ją odbiera. W rzeczywistości sieci takie jak Bitcoin SV potrafią znacznie więcej. Każda transakcja może nieść ze sobą dane. A skoro dane - to również wiadomości. Wyobraź sobie, że możesz wysłać komuś zaszyfrowaną wiadomość: bez serwera, bez pośrednika, bez możliwości ocenzurowania i zapisaną na zawsze w blockchainie. Mechanizm, który to umożliwia, nazywa się OP_RETURN ( pisałem o nim tutaj ).  W tym wpisie pokażę, jak wykorzystać OP_RETURN jako kanał komunikacji - zapisując zaszyfrowaną wiadomość, którą odczytać może tylko wybrany odbiorca. Całość zrobimy w Pythonie, używając biblioteki py-sdk-bsv. Mógłbyś zapytać: ale po co ktoś miałby prowadzić komunikację, na publicznym blockchainie, szyfrując wiadomości?  Zaszyfrowana wiadomość w OP_RETURN ma kilka unikalnych cech: niezmienność globalna dostępność brak cenzury prywatność To połączenie jest bardz...

Mam 40+ lat i dalej czuję się na jakieś 25. Nie wiem, czemu akurat tyle - może to ostatni wiek, kiedy człowiek ma jeszcze w miarę świeży entuzjazm, ale już nie jest kompletnie głupi. W każdym razie w środku nadal mam dwadzieścia parę, tylko ciało coraz częściej przypomina mi, że ma własny kalendarz. Z perspektywy czasu widzę, że byłem chaotyczny, lekkomyślny, taki "wszystko naraz" . Dziś łapię się na tym, że szukam spokoju, zaczynam bardziej świadomie dozować emocje, wyciszać się. Nie wiem czy to chwilowe czy już długotrwałe.. Gry, które straciły magię Jako dzieciak dostałem PC‑ta około 14 roku życia. Granie, instalowanie, defragmentacja, formatowanie, ponowne instalowanie, sprawdzanie, itp. Dzięki temu dzisiaj naprawdę nieźle ogarniam komputery, sprzęt i internet, bo całe dojrzewanie spędziłem na grzebaniu w systemie i sprzęcie. No bo wiesz, gra nie działa, a grać się chce. Mama mówi: Spać! A ja: Mama, jeszcze tylko 10 minut. Wtedy też obiecywałem sobie, że ja...